فرآیند بازپخت کامل، هدف از آنیل کامل تیتانیوم و آلیاژهای تیتانیوم به دست آوردن ریزساختاری است که پایدار، دارای انعطاف پذیری خوب یا مطابق با خواص جامع خاص است.
تبلور مجدد عمدتاً در طی این فرآیند اتفاق می افتد، بنابراین به آن بازپخت تبلور مجدد نیز می گویند. علاوه بر این، تغییراتی در ترکیب، شکل و کمیت یک فاز و فاز نیز وجود دارد. اکثر آلیاژهای تیتانیوم a و a+ در حالت کاملا آنیل شده استفاده می شوند. منطقه دو فازی همه آلیاژهای تیتانیوم نوع A بسیار کوچک است و تبلور مجدد عمدتاً در طول فرآیند پخت کامل اتفاق میافتد. دمای بازپخت معمولاً 120 تا 200 درجه زیر نقطه انتقال a+ / فاز انتخاب می شود. دمای بیش از حد بالا باعث اکسیداسیون و رشد دانه های غیر ضروری می شود و دمای بسیار پایین باعث تبلور مجدد ناقص می شود. سرعت خنک کنندگی تأثیر کمی بر ساختار و خواص این نوع آلیاژ دارد و عموماً از خنک کننده هوا استفاده می شود.
علاوه بر تبلور مجدد در طول بازپخت آلیاژهای تیتانیوم نزدیک به a و آلیاژهای تیتانیوم a+، تغییراتی در ترکیب، کمیت و مورفولوژی یک فاز و فاز نیز وجود دارد که تعیین فرآیند آنیل کردن را پیچیدهتر میکند. برای وضعیت تحویل کارخانه های متالورژی، الزامات اصلی داشتن ساختاری پایدار و پلاستیکی است. دمای بازپخت معمولاً بین 120 تا 200 درجه زیر نقطه انتقال a+ / فاز انتخاب می شود و روش خنک کننده نیز خنک کننده هوا است. با این حال، برای بازپخت قبل از استفاده نهایی از محصول، تاثیر فرآیند آنیل بر روی ریزساختار و خواص مکانیکی باید از طریق آزمایش تعیین شود.
همانطور که در مورد آلیاژهای تیتانیوم نوع ناپایدار، بازپخت کامل نیز درمان محلول است. دمای بازپخت قبل از خروج از کارخانه در کارخانه های متالورژی معمولاً 80 تا 100 درجه بالاتر از نقطه تبدیل a+ / فاز انتخاب می شود. در محدوده توصیه شده فرآیند بازپخت کامل، فرآیند خاص باید از طریق آزمایش بر اساس تاریخچه پردازش مواد، ترکیب شیمیایی واقعی و تجهیزات مورد استفاده تعیین شود. به منظور جلوگیری از اکسیداسیون غیر ضروری، هنگام انتخاب فرآیند و در عین حال رعایت الزامات عملکرد، باید از کمترین دما و کمترین زمان استفاده شود.
