تشخیص عیب رادیوگرافی روشی است که از نفوذپذیری و خطی بودن پرتوها برای تشخیص عیوب استفاده می کند. اگرچه این پرتوها مانند نور مرئی مستقیماً با چشم غیر مسلح قابل تشخیص نیستند، اما می توانند فیلم های عکاسی را حساس کنند و همچنین می توانند توسط گیرنده های ویژه دریافت شوند.
پرتوهایی که معمولاً برای تشخیص عیب استفاده می شوند شامل اشعه ایکس و پرتوهای گاما ساطع شده از ایزوتوپ ها هستند که به ترتیب به آنها تشخیص نقص اشعه ایکس و تشخیص نقص اشعه گاما می گویند. هنگامی که این پرتوها از یک ماده عبور می کنند (تابش می دهند)، هر چه چگالی ماده بیشتر باشد، شدت پرتوها کاهش می یابد، یعنی پرتوها با شدت کمتری می توانند از ماده نفوذ کنند. در این زمان، اگر از یک فیلم عکاسی برای دریافت سیگنال استفاده شود، حساسیت فیلم به نور کم خواهد بود. اگر از ابزاری برای دریافت سیگنال استفاده شود، سیگنال به دست آمده ضعیف خواهد بود.
بنابراین هنگام تابش اشعه به قطعاتی که قرار است بازرسی شوند، در صورت وجود عیوب از قبیل منافذ و سرباره در داخل، چگالی مواد عبور داده شده توسط پرتوهای عبوری از مسیر معیوب بسیار کمتر از چگالی مسیر بدون نقص است. شدت آن خواهد بود هر چه کمتر ضعیف شود، یعنی شدت انتقال بیشتر است. اگر از یک فیلم برای دریافت آن استفاده شود، حساسیت به نور بیشتر خواهد بود و نمایش صفحه عیب عمود بر جهت پرتو را می توان روی فیلم منعکس کرد. همین کار را می توان در صورت استفاده از گیرنده های دیگر انجام داد. از ابزارهایی برای انعکاس صفحه نمایش عیب عمود بر جهت پرتو و میزان انتقال اشعه استفاده می شود.
مشاهده می شود که در شرایط عادی با بازرسی رادیوگرافی به راحتی نمی توان ترک پیدا کرد و یا به عبارتی بازرسی رادیوگرافی به ترک حساس نیست.
