قدرت بهبود یافته: سیلیکون استحکام کششی و سختی آلیاژهای فلزی را افزایش می دهد که می تواند خواص مکانیکی کلی مواد را افزایش دهد.
افزایش سیالیت: در فرآیندهای ریخته گری، سیلیکون سیالیت فلز مذاب را بهبود می بخشد و به آن اجازه می دهد تا قالب ها را به طور موثرتری پر کند و سطح بهتری را تولید کند.
کاهش انقباض: سیلیکون به کاهش انقباض در هنگام سرد شدن و انجماد کمک می کند، عیوب را به حداقل می رساند و دقت ابعادی در ریخته گری را بهبود می بخشد.
مقاومت در برابر خوردگی: افزودن سیلیکون می تواند مقاومت در برابر خوردگی آلیاژهای آلومینیوم را افزایش دهد و آنها را برای کاربردهایی که در معرض محیط های خشن قرار دارند مناسب می کند.
اکسید زدایی: سیلیکون به عنوان یک اکسید کننده در تولید فولاد و آهن عمل می کند و اکسیژن را از بین می برد و از تشکیل اکسیدهای مضری که می تواند فلز را ضعیف کند جلوگیری می کند.
شکل پذیری و چقرمگی: در آلیاژهای خاص، سیلیکون می تواند شکل پذیری و چقرمگی را بهبود بخشد و مواد را در برابر تغییر شکل تحت تنش مقاوم تر کند.
تشکیل کاربید سیلیکون: در برخی از فلزات، سیلیکون می تواند باعث تشکیل کاربید سیلیکون شود که مقاومت در برابر سایش و سختی را افزایش می دهد.
مقاومت در برابر حرارت: سیلیکون پایداری آلیاژها را در دمای بالا بهبود می بخشد و آنها را برای کاربردهایی که شامل دماهای شدید می شوند مناسب می کند.
خواص مغناطیسی: در کاربردهای خاص، افزودن سیلیکون می تواند بر خواص مغناطیسی آلیاژهای آهن تأثیر بگذارد و عملکرد آنها را در کاربردهای الکتریکی بهبود بخشد.
