اصلاحات سطح میله های تیتانیوم خالص و میله های آلیاژ تیتانیوم عمدتاً عبارتند از: نیترید کردن، آنودایز کردن، اکسیداسیون اتمسفر و غیره.
1. نیتریدینگ: فناوری های عملیات حرارتی شیمیایی مانند نیتریدینگ پلاسما، آبکاری یونی چند قوس، کاشت یونی و نیتریدینگ لیزری برای تشکیل یک پوشش TIN طلایی بر روی سطح پروتزهای تیتانیومی استفاده می شود و در نتیجه مقاومت به سایش و مقاومت در برابر خوردگی تیتانیوم را بهبود می بخشد. و مقاومت در برابر خستگی با این حال، این فناوری پیچیده و تجهیزات گران است، که دستیابی به عملی بودن بالینی در اصلاح سطح پروتزهای تیتانیومی را دشوار می کند.
2. آنودایز کردن: فناوری آنودایز میله های تیتانیوم نسبتاً آسان است. در برخی از محیط های اکسید کننده، تحت تأثیر ولتاژ اعمال شده، آند تیتانیوم می تواند یک لایه اکسید ضخیم تری تشکیل دهد، در نتیجه مقاومت در برابر خوردگی، مقاومت در برابر سایش و مقاومت در برابر آب و هوا را بهبود می بخشد. . الکترولیت برای آندایز کردن به طور کلی از H2SO4 و محلول آبی اسید استفاده می کند.
3. اکسیداسیون اتمسفر: میله های تیتانیوم می توانند یک فیلم اکسید بی آب ضخیم و جامد را در اتمسفر با دمای بالا تشکیل دهند که هم در برابر خوردگی جامع و هم در برابر خوردگی شکاف تیتانیوم موثر است. روش نسبتا ساده است.
میله های تیتانیوم خالص و میله های آلیاژ تیتانیوم به راحتی با عناصری مانند O، H، N در هوا و Si، AL، Mg و سایر عناصر در سرمایه گذاری در دماهای بالا واکنش داده و یک لایه آلودگی سطحی را بر روی سطح ریخته گری تشکیل می دهند. خواص فیزیکی و شیمیایی بدتر می شود، سختی افزایش می یابد، انعطاف پذیری و خاصیت ارتجاعی کاهش می یابد و شکنندگی افزایش می یابد.
چگالی میله های تیتانیوم خالص و میله های آلیاژ تیتانیوم کم است، بنابراین اینرسی تیتانیوم مایع در هنگام جاری شدن کم است. سیالیت تیتانیوم مذاب ضعیف است و در نتیجه سرعت جریان ریخته گری پایین است. تفاوت بین دمای ریخته گری و دمای قالب (300 درجه) زیاد است و خنک شدن سریع است. ریخته گری در یک فضای محافظ انجام می شود. عیوبی مانند منافذ به طور اجتناب ناپذیری در سطح و داخل ریخته گری تیتانیوم ظاهر می شود که تاثیر زیادی در کیفیت ریخته گری دارد.
