فرومنگنز به عنوان یک اکسید زدا و افزودنی آلیاژی در فولادسازی استفاده می شود. فروآلیاژی است که به مقدار زیاد مورد استفاده قرار می گیرد. سنگ معدن منگنز مورد استفاده برای ذوب فرومنگنز معمولاً به فرومنگنز نیاز دارد که حاوی {{0}}% منگنز، نسبت منگنز به آهن بیشتر از 7 و نسبت فسفر به منگنز کمتر از 0.003 باشد.
قبل از ذوب، سنگ معدن کربنات منگنز باید برشته شود و سنگ پودر شده باید پخت و آگلومره شود. سنگ معدن های حاوی آهن و فسفر بالا به طور کلی فقط می توانند با هم استفاده شوند، یا سرباره غنی از منگنز با آهن کم و فسفر کم را می توان از طریق احیای انتخابی تولید کرد. کک به عنوان یک عامل کاهنده در هنگام ذوب استفاده می شود و برخی از کارخانه ها نیز از زغال سنگ بدون چربی یا آنتراسیت استفاده می کنند. مواد خام کمکی عمدتا آهک است و سیلیس به طور کلی هنگام ذوب آلیاژ منگنز-سیلیکون اضافه می شود.
پس از عملیات حرارتی باید از ریخته گری های فولادی استفاده شود. به دلیل وجود عیوب ریختهگری مانند منافذ، ترکها، حفرههای انقباض، تخلخل انقباض، دانههای درشت، ساختار ناهموار و تنشهای داخلی پسماند در داخل ریختهگریهای فولادی، استحکام، بهویژه انعطافپذیری و چقرمگی ریختهگریهای فولادی بسیار کاهش مییابد.
به منظور پالایش دانهها، یکنواخت کردن ساختار و از بین بردن تنش داخلی، ریختهگریهای فولادی باید نرمال یا آنیل شوند. خواص مکانیکی فولاد نرمال شده بالاتر از خواص پس از آنیل است و هزینه آن کمتر است، بنابراین به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد. با این حال، از آنجایی که عملیات نرمالسازی باعث ایجاد تنش داخلی بیشتر از بازپخت میشود، تنها برای ریختهگریهای فولادی با محتوای کربن کمتر از {0}}.35% مناسب است. از آنجایی که ریختهگریهای فولادی کم کربن دارای انعطافپذیری خوبی هستند، هنگام سرد شدن به راحتی ترک نمیشوند. به منظور کاهش تنش داخلی، ریختهگریهای فولادی باید پس از نرمال شدن در دمای بالا گرم شوند. برای ریختهگریهای فولادی با محتوای کربن بیشتر یا مساوی 0.35 درصد، سازههای پیچیده و مستعد ترک، فقط میتوان آنیل را انجام داد. ریخته گری های فولادی نباید خاموش شوند، در غیر این صورت به راحتی ترک خواهند خورد.
