وضعیت توسعه آلیاژهای تیتانیوم

1. فن آوری پردازش باید بهبود یابد

از آنجایی که تیتانیوم در دماهای بالا فعالیت شیمیایی بالایی دارد و به راحتی توسط اکسیژن، نیتروژن، کربن و سایر عناصر آلوده می شود، فرآیند پردازش و ساخت آلیاژهای تیتانیوم بسیار سخت است. بنابراین، هزینه ساخت مواد آلیاژ تیتانیوم بسیار گران است و زمینه های کاربرد آن محدود است. در حال حاضر بیشتر در صنایع پیشرفته مانند سازه های هواپیما، هواپیما، نفت و صنایع شیمیایی استفاده می شود.

استحکام و رسانایی حرارتی ضعیف آلیاژ تیتانیوم می تواند باعث ایجاد دماهای بالای موضعی و ایجاد چسبندگی و غیره شود و فرآیند پردازش را دشوارتر کند. معمولاً قابلیت پردازش آلیاژ تیتانیوم تنها 20 تا 40 درصد نسبت به فولاد 45 است. اگر سختی باشد370، پردازش آن بسیار سخت و دشوار است. علاوه بر این، تیتانیوم دارای فعالیت شیمیایی بالایی است و به راحتی با ناخالصی های گاز ترکیب می شود. هنگامی که دما از 600 درجه تجاوز می کند، تیتانیوم به یک لایه شکننده اکسید می شود و با هیدروژن واکنش می دهد تا شکنندگی هیدروژنی ایجاد کند. نیترید تیتانیوم سخت و شکننده (xiN) را با نیتروژن در دماهای بالا تشکیل می دهد که سایش ابزار را تشدید می کند. علاوه بر این، آلیاژهای تیتانیوم می توانند از نظر شیمیایی با عناصر مواد ابزار ترکیب شوند و باعث سایش شدید پیوند شوند.

2. تحقیق و توسعه محصولات پیشرفته با ارزش افزوده بالا

در حال حاضر، شرکت های پردازش آلیاژ تیتانیوم نیز دارای سطح فنی پایین و ظرفیت مازاد هستند. بنابراین، شرکت‌ها باید تلاش‌های خود را برای نوآوری افزایش دهند و محصولاتی با ارزش افزوده بالا تولید کنند تا رقابتی قوی برای شرکت‌ها فراهم کنند.

3. استانداردهای صنعت

فرآیند تولید آلیاژهای تیتانیوم و محصولات آن دارای الزامات بالایی است و نیاز به تجهیزات تولید و تجهیزات پردازش نیز بسیار بالا است. همچنین مشکلات خاصی در کنترل کیفیت محصول وجود دارد. بنابراین، در حال حاضر کمبود استانداردهای صنعتی استاندارد برای کاربرد مواد تیتانیوم وجود دارد. این بدان معنی است که کنترل کیفیت آلیاژهای تیتانیوم و محصولات آنها نمی تواند الزامات یکپارچه را برآورده کند و در نتیجه کیفیت محصول ناهموار است که برای گسترش زمینه های کاربرد آلیاژهای تیتانیوم بسیار مضر است.