اگرچه فلنج های تیتانیوم مقاومت خوبی در برابر خوردگی دارند، اما همچنان ممکن است در محیط های محیطی خاصی از خوردگی و خوردگی تنشی رنج ببرند. در این میان اولین موردی که توجه بیشتری را به خود جلب کرده است خوردگی تنش نمک گرم است.
آزمایشات نشان داده است که به جز تیتانیوم خالص، تقریباً تمام فلنجهای تیتانیوم در محیطهای کاری با دماهای بالا، تنش و وجود هالیدها (مانند NaF، NaCl، NaBr، NaI) درجه یکسانی از تمایل به خوردگی تنش نمک داغ دارند. برای اکثر آلیاژها، محدوده دمایی حساس برای خوردگی تنش نمک داغ باید 288-427 درجه باشد. تمایل به خوردگی به عوامل متالورژیکی مانند ترکیب آلیاژ و تاریخچه فرآوری مرتبط است. آلیاژهای با آلومینیوم و اکسیژن بالا و ساختارهای Widmanstatten با دانه درشت فرآوری شده یا B به خوردگی تنشی حساس تر هستند.
اعتقاد بر این است که علت شکنندگی فلزات ناشی از خوردگی تنش نمک گرم مربوط به شکنندگی هیدروژنی است. در دمای بالا و تنش، هالید هیدرولیز می شود و گاز HCl تولید می کند. HCl بیشتر با تیتانیوم برای تولید هیدروژن تعامل می کند
NaCl+H{1}HCl+NaOH
2HCl+Ti-TiCl{3}}H
علاوه بر خوردگی تنش شوری داغ، فلنج های تیتانیوم دارای درجه خاصی از تمایل به خوردگی تنشی در اسید نیتریک بخاردار قرمز، N204، محلول های متانول حاوی اسید هیدروکلریک و اسید سولفوریک هستند. هنگامی که یک نمونه با بریدگی تیز برای تست خوردگی تنشی استفاده می شود، حاوی 3.5 درصد محلول آبی NaCl است که ممکن است عمر شکست خوردگی را کاهش دهد.
تمایل به خوردگی تنشی فلنج تیتانیوم به ترکیب آلیاژ و عملیات حرارتی مربوط می شود. افزایش محتوای آلومینیوم، قلع و اکسیژن باعث تسریع خوردگی تنشی می شود. برعکس، افزودن عناصر تثبیت کننده B، مانند آلومینیوم، وانادیوم، روی، نقره و غیره به آلیاژ می تواند خوردگی استرس را کاهش دهد. فلنج تیتانیوم نیز تمایل به تردی فلز مایع دارد. به عنوان مثال، تماس بین کادمیوم مذاب و تیتانیوم باعث شکنندگی کادمیوم می شود و جیوه نیز اثر مشابهی خواهد داشت. در دمای بالای 340 درجه، نقره می تواند باعث خوردگی و ترک خوردن آلیاژهایی مانند TA7 شود.
